Donderdag 20 Februari 2020. Van Wilderness naar Jeffreys Bay. 250 kilometer

P1200164We hebben het zo goed mogelijk stil gehouden, maar onder ons is het wel geweten; vandaag zijn Hildeke en ik 55 jaar gehuwd.

P1200158Vanmorgen krijgen we pannenkoekjes bij het ontbijt. Om 8u30 is Roger al druk in de weer.

IMG_0426Greta zet intussen lekker geurende koffie.

IMG_0427Oooohhh… wat zijn ze lekker, die pannekoeken.

IMG_0438Dat van die 55 jaar hebben we intussen al verklapt.

P1200163Volgens Roger is dit een ééndagsbloem. En hij beweert dat ze speciaal vandaag bloeit voor onze verjaardag.

IMG_0450Tegen 11 u komen Luc en Dominique ons ophalen. Dat wil zeggen dat het moment van afscheid aangebroken is. Hilde maakt vlug nog een afscheidsfoto.

IMG_0453Ik maak er ook eentje, zodanig dat Hilde er ook eens bij staat.

P1200162Wij vertrekken, en Roger kan beginnen met zijn haag te knippen.

P1200166We rijden over Knysna, Plettenberg, Tsitsikama richting Jeffreys Bay.

P1200171Her en der passeren we townships.

ZZZ7Rond 14u30 rijden we Jeffreys Bay binnen. Het is nog te vroeg om naar onze respectievelijke B&B’s te gaan (we liggen weeral afzonderlijk gelogeerd), en we gaan een lunchke verorberen in een Ocean Basket.

ZZZ8Omdat het al zo laat is zitten we hier (bijna) alleen.Maar de keuken is nog volop in werking.

IMG_8900We houden het eenvoudig en voor iedereen hetzelfde; een schotel(tje) scampi’s met frietjes.

Woensdag 19 Februari 2020. Leuke avonturen in de streek van Wilderness.

P1200025Vroeg ontwaken in onze sunbird chalet, die vanmorgen precies een beetje vervaarlijker uit de rots steekt dan gisteren.Dit schijnt bij nader toezicht alleen maar gezichtsbedrog te zijn. We genieten weeral van een puik ontbijt bij Roger en Greta. Ditmaal met pannekoekjes. Tegen 10u30 komen Luc en Dominique ons vervoegen.

IMG_3097Luc vergast ons op een waar gebeurd verhaal over een schildpad die hij onderweg op het nippertje heeft kunnen ontwijken. Bijna ten kost van een landing naast de baan.

IMG_3098Samen met Dominique hebben ze het diertje wat verkeersreglementen aangeleerd, wat moed ingepraat, en het voorzichtig terug ingeplant in de zijberm van de weg. Goed gedaan Luc en Dominique.

IMG_0502Er worden plannen gemaakt om deze voormiddag naar het nabije stadje Sedgefield te trekken. Maar eerst wil Hilde nog even naar het centrum van Wilderness, want ze moet dringend postzegels hebben voor de kaartjes naar familie en vrienden. Maar ze heeft precies ook nog andere dingen vandoen.

P1200128Intussen bezoeken we met de rest van het gezelschap een mooie kunstgalerij.

P1200126De galerij hangt overvol van mooie schilderijen van een plaatselijke kunstenaar. Ze zijn te koop, zowel als origineel, als op afgedrukte print met beperkte oplage.

P1200138Bij het binnenrijden van Sedgefield rijden we voorbij een grote oldtimer garage. Dat verdient een stop.

P1200129Een bankstel ombouwen tot een Alfa Romeo. Je moet er maar aan denken.

P1200130Zo eentje heb ik aan 18 jaar nog mogen delen met mijn zus Luce.

IMG_3082Vooraleer hier weg te gaan wil ik me toch nog even achter het stuur zetten van zo’n oldtimer. Ik vind echter de démareur niet.

P1200137Roger en Greta zullen ons hier in Sedgefield vervoegen om 14 uur. We hebben juist gepast de tijd om een lunchke te gaan degusteren bij Mr Kaai. Een soort veredelde frituur.

P1200136Dominique mag ook eens proeven van Luc’s bolleke vanille.

P1200131Stipt op tijd rijden we langs “hartje” Sedgefield naar de parking van afspraak.

P1200154Twee minuutjes wachten, en onze vrienden komen eraan.

IMG_8816De opdracht die we krijgen is om hier aan Swartvlei beach te wandelen tot aan een grote rots.

IMG_8819Recht tegenover die rots ligt een eilandje, Gericke’s point genaamd. De bedoeling zou zijn om dat eilandje te bereiken, en tot de top te klimmen. Bij laag water kan men over het strand het eiland bereiken.

IMG_8824Maar momenteel is het hoog water… afwachten dus.

IMG_8833Op sommige plaatsen dient zelfs een handje toegestoken.

IMG_8840Zonder schoenen in ‘t zand. Met schoenen op de rotsen. Klimmen… klauteren…

IMG_3096Na een kwartiertje blijkt dat er twee kopmannen zijn.

IMG_8862Maar de rest van het gezelschap geeft het ook nog niet op. Soms kunnen ze de twee koplopers zelfs bijbenen. Of beter gezegd; de twee koplopers houden van tijd tot tijd halt om de rest te laten bijbenen.

Schermafbeelding 2020-02-22 om 08.46.48Uiteindelijk bereiken onze twee koplopers dan toch de voet van het eiland.

IMG_3083En waarempel… tien minuutjes later verschijnen ze op de top van de berg. Straffe mannen!

IMG_0377Intussen is er eentje blijven steken in het zand.

IMG_6686 2Intussen hebben de kampioenen reeds hun terugtocht ingezet.

IMG_8847Ikzelf denk een korter wegje gevonden te hebben langs de binnenkant van een rots. En wat dacht je?… een woeste golf komt op mij afgestormd, en ik kan geen kanten meer uit. Kletsnat maar ongedeerd vangt de groep mij terug op. En ik heb toch 15 meter afstand ingewonnen.

IMG_0391Een kiekje na de hereniging.

IMG_3092Luc gaat nog even gedag zeggen aan een eenzame visser. Als hij informeert naar de vangst krijgt hij te horen dat de kerel tot hiertoe nul comma nul gevangen heeft. Volgens de visser is dit te wijten aan het te koude water. Maar hij geeft niet op, en blijft maar zijn lijntje werpen.

P1200148Roger wil ons nu ook nog meenemen naar de parachutespringers van WILD2FLY. Niet alleen voor de paragliders, maar ook voor het prachtig panorama.

ZZZ3Nog even wachten op de eerste paraglider.

P1200147Er zijn er zich een paar aan het voorbereiden.

ZZZ5Daar gaat er dan eentje de lucht in.

P1200142Iedereen vol belangstelling.

Z6En daar gaat er nog eentje.

P1200141Deze is zich ook aan het klaarstomen.

P1200146Deze zal waarschijnlijk niet springen.

IMG_8891Het is intussen 17u30. Efkes naar huis voor een kleine rustpauze en een upgrade.Zelfs een kwartiertje computerles kan er ook nog bij.

IMG_8890Krijgt Roger daar ineens een facetime oproep van zijn vader die in België, jawel in Waregem woont. Hilde en ikzelf kennen Papa Gerard ook, en we maken er een conference call van.

Z7Om 19u30 maken we onze opwachting in Restaurant/Café Flava, in het centrum van Wilderness. Met z’n zessen genieten we van ofwel kip en curry, ofwel struisvogel steak.Tegen de klok van tienen zijn we allemaal op onze kamer. Nagenietend van de mooie dag.

Dinsdag 18 Februari 2020. Op verkenning in Wilderness.

href=”http://www.christiandevos.be/wp-content/uploads/2020/02/P1200022.jpg”>P1200022Zalig ontwaken met de schaduw van de sunbird op ons venster.

P1200023Het ziet er een beetje grijs uit, maar het zicht vanop ons terras is toch indrukwekkend.

SunbirdJe houdt het niet voor mogelijk; komt daar toch een echte sunbird nabij ons terras plaatsnemen zeker…

P1200030Hilde heeft nog de kans niet om belleketrek te doen, of Roger staat al in het deurgat.

P1200029Gedurende ons ontbijt is Kaatjie (Afrikaans voor kleine kat) één en al belangstelling. Misschien valt er wel iets te onderscheppen…

P1200040Vandaag trekken we op verrassingstour naar een geheime bestemming. Hilde neemt de touwtjes in handen. We rijden eerst nog met de wagen tot aan het strand, bijna op het het einde van Wilderness.

P1200041Eenmaal de auto afgesloten beginnen we een lange wandeling. Het eerste stuk langs de Indische Oceaan.

P1200039Alras komen we op een verlaten treinspoor terecht. Hier reed vroeger de Choo-Tjoe stoomtrein, die verbinding maakte tussen George en Knysna.

P1200102

Verborgen op de kliffen aan zee in de buurt van de riviermonding van Kaaiman, is er de “Kaaimans-grot”, die nu alleen bereikbaar is via de oude Outeniqua Choo-Tjoe-spoorlijn, die niet meer in gebruik is omdat grote delen van het spoor nog steeds worden bedekt door puin en grond van de aardverschuiving in 2006.

P1200052Na ongeveer 700 meter en het passeren van de eerste tunnel, bereikt we de “Kaaimans-grot”, in het verleden een zeer populair restaurant dat alleen bereikbaar was per trein, nu een plaats van excentrieke kunstwerken en bedevaarten gerund door Clifford en zijn vrienden die u graag de grotten laten verkennen. De grot zelf is niet voorzien van elektriciteit, maar uitgerust met vers water, toiletfaciliteiten, kookfaciliteiten en een houten terras met onovertroffen uitzicht. De grot biedt accommodatie voor maximaal 14 personen.

FullSizeRender 2Vooraleer we de bijdrage van 25 ZAR per persoon mogen betalen krijgen we wat informatie van Jon, de zoon van Clifford. En we moeten dan nog vijf minuten wachten, want wij zijn de eerste bezoekers van de dag, en er dienen een honderdtal kaarsen aangestoken.

P1200090Le moment suprème; we mogen binnen in de grot.

P1200062Wanden vol van schelpjes, belletjes, glinstertjes en noem maar op…

P1200079Bijwijlen kitscherig, bijwijlen mysterieus…

P1200077…maar altijd verwijzend naar een verhaal.

P1200066Bij dit verhaal hebben we toch een vraag; wat komt die banaan hier doen. Iedereen blijft het antwoord schuldig.

P1200068Om elke hoek worden we opnieuw met een ander trauma geconfronteerd.

P1200042We verlaten de grot en lopen iets verder in westelijke richting.

P1200048Zo naderen we de brug
over de monding van de Kaaimans-rivier.

P1200091Vroeger mocht hier nog over de brug gelopen worden, maar sinds dit jaar is dit verboden.

P1200044Dan maar rechtsomkeer gemaakt. Terug naar af.

P1200093Geen doorgang meer… Spijtig.

IMG_0339Dan maar terug naar de parking en onze ISUZU.

P1200119We hebben bijna 3 kilometer over die keien en dwarsliggers van de spoorweg gestrompeld en het is bijna 13 uur. Dit verdient dan wel een lichte lunch. We rijden een vijftal kilometer met steeds een prachtig zicht op de Oceaan.We bereiken Kaaimans Café. Hier gaan we terug wat vitamines kunnen opdoen.

P1200108Vooraleer te tafelen doen we eerst nog wat kennis op over de omgeving. We reizen immers om te leren. De benaming Kaaiman komt van de plaats waar de Kaaimanrivier en de Swartrivier samenkomen. Hier reden vroeger de huifkarren door het lage water.

P1200109Bij het verlaten van Kaaiman Café zien we een tiental kinderen met enkele begeleiders uit een busje stappen. Zoals op het busje aangegeven zijn het kinderen met het downsyndroom. Ze mogen hier op de Kaaimanrivier een kano tochtje komen maken.

P1200113Als dat niet leuk is…

P1200110… het doet ons inderdaad denken aan het Belgisch TV feuilleton “down the road”.

P1200025Nu terug naar onze respectievelijke B&B’s. Een paar uurtjes niksen. Hoog en droog.

entrance-to-the-girlOm 18u30 hebben we afspraak, samen met Roger en Greta in het centrum bij Restaurant “The Girls”.

IMG_8807Bij de ingang willen onze girls toch wel een foto bij die mooie publiciteit van “The Girls”.

IMG_8812Plotseling zijn er “Four Girls”.

IMG_8814Een gezellig restaurant. We kiezen bijna unaniem voor scampis met voor iedereen een aangepaste saus. En besproeid met een plaatselijk wijntje. Een aanrader. We zijn er vroeg aan begonnen… dus eindigen we ook vroeg (21u30). Morgen wachten er nieuwe uitdagingen.

Maandag 17 Februari. Van Robertson naar Wilderness. 370 kilometer.

IMG_8790Om 9 uur lekker ontbijt in Ballenderry. Luc presenteert een glaasje bubbles, maar daar passen we voor.

P1199794Nogmaals een foto van Luc’s mooie olifeiten, en de tijd van afscheid is weeral aangebroken.

P1199795Scheiden doet lijden. We verlaten Luc met een klein hartje, maar met de vaste overtuiging zo snel mogelijk terug te komen.

P1199797Gedurende ons afscheid van Luc passeert daar een logeur met twee verschillende schoenen aan z’n voeten. We wijzen die persoon op zijn vergissing, maar hij lacht onze opmerking weg.

P1199798We rijden nu Robertson uit, richting Wilderness.

P1199801Het zal een lange weg worden met gelukkig regelmatig mooie uitzichten.

P1200010Route 62 is één van de mooiste routes van de Westkaap. De weg leidt ons van de vruchtbare wijnvelden langzamerhand van de drogere delen van de kleine Karoo.

P1200007Voor ons spelen zich soms echt Afrikaanse toestanden af…

P1200008Van tussen al dit afvalmateriaal komt plotseling een mannetje te voorschijn.

P1200002Tegen de middag maken we een stop in Ladysmith. We lopen langs een snackbar “Mai Visti” waar een garçon ons bijna binnensleurt.

IMG_8796We denken dat hij Gabriël noemt, en hij steekt een litanie af die deze naam inderdaad zou verantwoorden. Uiteindelijk schijnt Abriël zijn echte naam te zijn. Luc informeerde nog of bij de bevalling misschien de letter G was achterwege gebleven. Hierop volgde weeral een woordenvloed.

IMG_8792We nemen een lichte lunch; toast met kippenlever, met snoek- of met zalmpastei.

P1200005Het interieur van “Mai Visti”.

P1200004Her en der hangen ook reproducties aan de wanden.

P1200006Onze rit gaat nu verder over afwisselende wegen. In het dorpje Zoar maken we een stop aan het huisje van Jesse Owen. Jesse is een metaalkunstenaar die twee opeenvolgende jaren een metalen beeldje voor ons maakte. Het huis van Jesse staat volledig opgesloten. Een buurjongetje Adrian weet te vertellen dat Jesse verleden verhuisd is. Zijn uitleg naar de nieuwe locatie is nogal warrig, en we vragen hem of hij niet wil meerijden om ons de weg aan te wijzen. Anderhalve kilometer verder staan we voor de nieuwe woonst van Jesse. Op uitzondering van vier honden schijnt hier ook niemand thuis te zijn. Maar Adrian spring over een prikkeldraad, en na een minuutje komt hij aandraven met de dochter van Jesse Owen. Zij weet te vertellen dat noch Mama, noch Papa thuis is. Spijtig.

P1199800Intussen is het een beetje gaan regenen. Maar wij zitten in onze car. Niet zo erg dus.

72890290_2543762965667380_1872178151291879424_oWe passeren nu het leuke stadje Calitzdorp. Dit is de woonplaats van kunstenares Marinda Combrinck, de dame die indertijd het “Hanengevecht” van Emile Claus voor ons naschilderde. Uiteraard volgt hier ook een stop. Maar weeral hebben we geen geluk. Niemand thuis…

P1200034Uiteindelijk bereiken we rond 17 u onze eindbestemming van vandaag. Wilderness. De mooie chalets van onze vrienden Roger en Greta steken al uitnodigend uit de rotswanden.

P1200035Greta en Roger runnen hier hun self catering “Just For 2″. Wij kennen Roger en Greta reeds tien jaar, en als ze gedurende onze zomer op vakantie komen naar hun familie en vrienden in België hebben we ook steeds wel hier of daar een afspraakje. Tevens woont Gerard, de vader van Roger, in Waregem.

P1200012Vanavond worden we vergast op een super BBQ door chef Roger.

P1200015Greta heeft voor een mooie gedekte tafel gezorgd.

P1200021Na het apéritief genieten we van een heerlijk diner.

P1200016De filetsteak smelt in de mond. Zachter dan zacht…

P1200018De chef verdient een foto met Hilde… of Hilde verdient een foto met de chef. ‘t Is maar zoals je het interpreteerd.

P1200024Tijd nu om onze chalet “Kingfisher” op te zoeken. We nemen afscheid, ook van Luc en Dominique. Want zij slapen op een andere locatie “B&B Beach Villa”, niet ver hier vandaan. Afspraak morgenvroeg.

Zondag 16 Februari 2020. Van Tulbagh naar Robertson (110 km)

P1199757Na het ontbijt en tegen 10u30 laten we de poort van Rijk’s hotel achter ons dichtdraaien.

P1199758Na een uurtje stoppen we in het leuke stadje Worcester.

Schermafbeelding 2020-02-18 om 22.02.26We zetten een stapje op het kerkplein. Een paar ogen vallen op het leuke restaurant “The Hussar grill”.

IMG_8751De kaart liegt er niet om. Het restaurant bestaat van 1965 en heeft in al die jaren een grote renommé opgebouwd.

IMG_8753We zijn vanavond bij de Belgische vrienden Luc Uyttenhove en zijn Hilde verwacht in Robertson. Daar serveert Hilde gerechtjes tot de sterren in het rond vliegen. Daarom gaan we het hier deze middag rustig houden. Eén voorschoteltje is meer dan voldoende.

IMG_8760Luc houdt het bij een (dikke) tomatensoep.

IMG_8761Ikzelf opteer voor kippenlevertjes. Hilde bestelt een krabcocktail en Dominique kiest voor een Ceasar salad.

IMG_8757Reeds denkend aan vanavond houden we het voor de drank bij spuitwater. En wat voor spuitwater?… “LA VIE DE LUC”. Daar kan onze Luc een puntje aan zuigen.

P1199761Verder op weg naar Robertson nemen we nog een stop bij “Het pompoenstalletje”

P1199776Zoveel pompoenen hebben we nog nooit gezien. Of jawel… verleden jaar op dezelfde plaats.

P1199782Om misselijk van te worden…

P1199771Ze liggen wel allemaal met veel smaak opgestapeld.

P1199774Hilde tracht haar assorti te maken met de pompoenen.

P1199763Misschien nemen ze er een paar mee naar Robertson. Uiteindelijk zien ze af van dat idee. We rijden dan maar door zonder pompoenen.

IMG_0275Misschien heeft deze kapoen er wel eentje verstopt ???

P1199783Tegen 16 u rijden we Robertson binnen bereiken we blindelings “Ballinderry” de B&B van Luc en Hilde Uyttenhove.

P1199787Als naar gewoonte is Hilde reeds druk in de weer met het diner van deze avond.

IMG_8764Luc vergast ons op een welkomstdrankje, Daarna is het tijd voor een paar uurtjes relax.

IMG_8771Om 19u30 mogen we dan aanschuiven aan tafel.

P1199790Voor de gelegenheid heeft Dominique zich een heel speciale coiffure laten zetten.

IMG_8775Als amuse krijgen we een carpaccio van struisvogel met rode biet. Het voorgerecht is een oosterse salade met ossehaas. Het hoofdgerecht een eendebout à la “coq au vin”. Meer moet dat niet zijn.

IMG_8776Toch nog een beetje meer; een dessertje bestaande uit bavarois met marsepein en passievrucht.

IMG_8778Na dit exquis diner komen Luc en Hilde nog even om onze ervaringen informeren. In volledige unanimiteit stemmen wij voor een bijkomende ster.

P1199791Het is zondagavond. Eerst een facetime met Caroline en Bert. Daarna nog eentje met zoon Mehdi en kleinzoon Julien. We zullen weeral goed slapen.

Zaterdag 15 Februari 2020. Uitstap naar Riebeek Wes en Riebeek Kasteel. Tractor ride.

P1199649Na het ontbijt willen we zo vlug mogelijk het stadje in. Het is immers zaterdag. Er moet een leuk marktje zijn waar een steelband voor de nodige ambiance zal zorgen. Maar wat dacht je? We zijn in Afrika… dat marktje heeft verleden week plaats gevonden. Dan maar de winkeltjes insnuisteren.

P1199651Deze dame heeft vannacht veel te veel gedronken, en ze is blijven hangen. Letterlijk dan.

P1199645In één van die shops bemerken wij kunst met een grote “K”. Baksteenkunst.

P1199644Doet mij een beetje denken aan “Simple stones”

P1199646Nog eentje dat niet zou misstaan bij die “Simple stones”.

P1199653Het is danig warm, en we gaan wat luwte opzoeken in hotel Royal. Op het buitenterras is het zeer gezellig, en na een frisdrankje besluiten we om hier ook een lichte lunch te bestellen.

IMG_8733Drie maal caesar salad en één maal steak tartaar. Volgens Hilde de beste americain die ze ooit proefde. De ober komt nog aandraven met de mededeling dat we best betalen vooraleer het 14 uur is. Want vanaf dan zal de stroom terug uitvallen (weeral) en kan er niet meer met de kaart betaald worden. Ook dat is Afrika.

P1199655Na de lunch gaat het terug richting ons Rijk’s Hotel. Onderweg ontmoeten we eindelijk een olifant. Het dier werd afgezonderd uit de kudde wegens witte koorts.

P1199654Een grote affiche onderweg toont nogmaals aan hoe dicht ons Vlaams verwant is met het Afrikaans. “Moenie rommel strooi nie”.

P1199663Na een paar uurtjes platte of andere rust begeven we ons richting Oudekloof Wine Estate. De startplaats van onze avondlijke tractor ride.

P1199665Dominique zorgt voor onze inschrijving bij Andrew, de man die de tractor zal besturen.

P1199666We moeten ook alle vier een verzekeringsdocument ondertekenen. Je weet maar nooit dat we echte olifanten ontmoeten onderweg.

P1199668Voor het vertrek krijgen we van Andrew nog enkele richtlijnen.

IMG_3038Enkele minuten later kunnen we dan vertrekken. Recht de hoogte in naar de top van het domein.

P1199670We worden getrokken door de nagelnieuwe tractor van 8 ton. Op de aanhanger kunnen 24 personen plaats nemen. De rit van vanavond was volgeboekt, maar er kwamen enkele annulaties wegens “te warm”. Wij kunnen er maar goed bij varen, want nu kunnen we allemaal plaats nemen langs de buitenkant van de aanhanger.

P1199750Na een half uurtje dooreenschudden maakt Andrew de eerste stop. Bijna de ganse groep wandelt naar beneden. Daar ligt een kleine bron met zuiver water. ‘s Nachts zou hier een luipaard komen drinken aan de bron. Er hangt zels een nachtcamera om het dier in beeld te brengen. Maar sinds voor kort is die camera vernietigd door de baboons. Er volgt ook nog wat uitleg over de plantjes en de bloemetjes uit de omgeving.

P1199676Intussen is er een koppel blijven zitten op de aanhanger. Meneer is in slaap gevallen en Madame wil daar wel een kiekje van maken.

P1199679De rit gaat verder, en dit tot aan de top van de berg. We krijgen meer en meer mooie uitzichten voorgeschoteld.

P1199686We bereiken de top; daar staat een tafel gedekt met lekkers voor de ganse groep.

P1199692Iedereen kiest…

P1199693Ook alle soorten drankjes horen erbij. En in de ijsbox zitten er ook lekkere wijntjes.

P1199699Intussen maakt ook de zonsondergang zijn intrede.

P1199734Hapje, snoepje, drankje op de top van het domein. Het blijft genieten.

IMG_0187De fototoestellen klikken er langs alle kanten op los.

IMG_0203Idyllisch…

P1199741Er is zelfs een koppeltje bij dat op afzondering trekt.

P1199702Intussen zijn de glaasjes bijna of zelfs helemaal leeg.

IMG_3036Nog een kiekje met Andrew.

IMG_3032Een laatste toast met Hilde…

IMG_3035… en Andrew’s hondje mag er ook wel een bij.

IMG_0171Tijd voor de terugrit. We hebben een beetje vertraging opgelopen waardoor we in de problemen kunnen komen met onze reservatie in het Tulbagh Boutique Hotel, waar we vanavond ons dinner gereserveerd hebben. Andrew lacht het probleem weg en twee minuutjes later laat hij weten dat hij het restaurant gemeld heeft dat we een half uurtje later zullen aankomen.

tulbagh-hotelMet twintig minuutjes vertraging arriveren we dan uiteindelijk toch bij Tulbagh Hotel.

22450104_701503776709880_4050457434971224126_nWe worden ontvangen door Izelna Galant, een jonge dame die we reeds meer dan tien jaar regelmatig ontmoet hebben gedurende onze Afrika reizen. Izelna is drie maand geleden gehuwd, en ze weet ons nu zo fier als een gieter te vertellen dat ze in verwachting is. Proficiat Izelna!

IMG_8729We genieten van een diner met ofwel vis, ofwel kudu. Overheerlijk. Daar hoort een flesje Rijk’s private chenin blanc bij. Temeer daar dit wijntje uit het domein van onze B&B komt.

IMG_8749In de hall van het hotel staat een oude piano. De twee lieve zusjes aan die piano verdienen wel de afscheidsfoto van deze avond. Slaapwel, en tot morgen.

Vrijdag 14 Februari. Een tuk-tuk rit in en rond Tulbagh.

P1199483Olala… VALENTIJN vandaag. Bij het ontwaken ligt er een mooi kaartje op mijn hoogdkussen.

>P1199482 En de achterkant van het kaartje is nog mooier…

IMG_8738Na het ontbijt op ons mooi terras trekken we naar het centrum van het kleine stadje Tulbagh. Eerst even binnenwippen in het toerismebureau.

P1199512De tocht voor vanavond met de tractor is reeds volboekt. Voor morgenavond zijn er nog enkele plaatsjes beschikbaar. Die vullen we dan ook onmiddellijk in. En vandaag is er nog mogelijkheid voor een tocht met tuc-tuc’s, en dit om 13 u. We laten ons ook maar direct voor die tocht inschrijven.

P1199513We maken een wandeling in Church street, de historische straat van Tulbagh. Op het einde van de straat is er een mooi winkeltje met annex restaurantje. “Things I love”

P1199640In het winkelje is een leuke juffrouw snoepzakjes aan het opvullen. De restaurantgasten van deze avond zullen elk zo’n Valentijn zakje op hun bord krijgen.

P1199504Stiekem wijs ik naar de twee dames in ons gezelschap… en of ik niet twee van die zakjes kan krijgen? Ze stopt er mij direct en discreet twee in de hand. Ze is er zelf blij om…

P1199508Het winkeltje heeft iets met katten. In ieder hoekje of kantje is er wel iets met een kat te vinden.

P1199517Katten, katten…

P1199497… en nog eens katten.

P1199509Nog een beetje rondsnuisteren in het winkeltje. Naast de katten hangen er ook veel plankjes met leuke spreken. In a hurry verorberen we hier een pannenkoek. Immers om 13 u zijn we verwacht aan de opstapplaats van onze tuc tuc.

IMG_3028De eerste driver die er aankomt is onze Johan met een rode tuc tuc. Leuk machien.

IMG_3031Baardige Johan is een aangename kerel, en we voelen direct dat het zal klikken.

P1199522Enkele minuutjes later komt komt Celeste aangesjeesd, ditmaal met een gele tuc tuc. Zie er ook aan aangename madam uit, en op de koop toe is haar tweede naam Dominique. Er kan dus niets mis lopen.

P1199564Onze eerste stop is bij Oakhurst olives, een olijvenboerderij.

P1199547Hier, produceert de familie Du Toit meermaals bekroonde extra vierge olijfolie, Kalamata tafelolijven en natuurlijke groene olijven in harmonie met Moeder Natuur.

P1199562Het terroir van de Tulbagh-vallei is ideaal voor het cultiveren van olijven. Met hun wortels stevig geplant in de graniet- en zandsteengronden, koesteren de olijfbomen in de overvloedige zomerzon.

P1199543Het resultaat zijn ziektevrije bomen die gezond fruit opleveren met een onderscheidend smaakprofiel.
Dit is dan ook de reden waarom deze olijven van Oakhurst zo dikwijls in de prijzen vallen. Niet alleen in Zuid-Afrika, maar ook internationaal.

P1199563De vele trofee’s liegen er niet om.

P1199560Zelfs op de trappen staan er logo’s van olijven.

P1199550De farm is eigendom van de familie Du Toit. Hierbij de foto van de huidige padre familias Du Toit.

IMG_0139Dominique wil ook wel een foto van die strenge meneer.

IMG_0146Zelfs tot in de toiletten is het allemaal olie wat de klok slaat.

IMG_3020We zijn klaar voor onze trip naar de volgende locatie.

P1199572Instappen en wegwezen.

Schermafbeelding 2020-02-16 om 19.14.44In amper tien minuutjes bereiken we een champagne kasteel “Twee jonge gezellen”. Hier mag men het woord “Champagne” niet gebruiken en wordt het vervangen door sparkling wine.

P1199601We krijgen een rondleiding in de gewelfde kelders, waar duizenden flessen op een originele manier liggen te rijpen.

P1199585In dit gewelf liggen niet minder dan 21.000 flessen opgestapeld.

P1199589Om en om; éénmaalkurk vooraan, éénmaalgat vooraan… Zo worden ze met duizenden gestapeld in de prachtige gewelvan van de kelders.

P1199600We krijgen alles te horen over het cultiveren van de sparkling wine.

P1199594Hilde is ook vol belangstelling voor de interessante uiteg.

P1199604Her en der hangen er ook kunstwerken aan de keldermuren. Dit kunstwerk hier is vervaardigd uit…

P1199603jawel; stopseltjes van bierflessen.

P1199581En waaruit zou dit kunstwerk vervaardigd zijn?

IMG_3026Intussen wachten Johan en Celeste ons op om ons naar de derde en laatste locatie te begeleiden.

P1199615Die derde stop is het wijnkasteel Saronsberg. Impressionant zowel voor de wijnbouw als voor de vele kunstwerken.

P1199607Het kasteel is uniek gelegen in de Tulbagh vallei.

P1199611Met om en om kunst, kunst, kunst…

P1199626De opslag van de vaten; ook zeer verzorgd.

P1199622Soms twijfelen we of we in een wijnkasteel lopen, ofwel in een kunstgalerij.

P1199618Het staat hier niet in de sterren, maar dan wel in de kunstwerken geschreven.

P1199613Bij het buitenkomen worden we opgeschrikt door twee hartebeesten, maar dat schijnen alras ook weeral kunststukken te zijn.

P1199524Het einde van onze tuk-tuk ervaring is aangebroken. Klaar voor het laatste ritje naar de afstapplaats.

P1199568Saluu Celeste… misschien tot later nog eens…

P1199489Vanavond genieten we van een eenvoudig souper in de binnentuin van ons Rijk’s hotel. Spijts onze reservatie was er geen enkel tafeltje beschikbaar. Maar binnen de kortste keren werd dit door een paar diensters opgelost. Er werden twee tafeltjes uit een nabijgelegen berging aangevoerd. Het werd weeral een mooie dag, en rond 23 u trekken we moe maar voldaan naar onze bedstee.

Donderdag 13 Februari. Van Paternoster naar Tulbagh. Met een lunch in “Wolfgat”, het beste restaurant van de wereld.

P1199454Weeral om 9 uur aan het ontbijt. Maar vandaag is het mistig en koud. (slechts 18°). We krijgen ook uitleg bij het reservatieprobleem van gisteren. De verantwoordelijke van de B&B werd gisteren stante pede ontslagen omdat ze op verschillende vlakken onbekwaam was. En daardoor zal de reservatie welke ze zogezegd gemaakt had ook niet zijn afgawerkt.

IMG_8168Vandaag staat er een groot event op ons programma. Lunch in het “beste restaurant van de wereld”. WOLFGAT in Paternoster. Het restaurant ligt op een hoge duin, en we lopen nog even langs om te vermelden dat drie personen van ons vier geen oesters lusten.

P1199459We hangen terug nog wat rond op het strand. Deze voormiddag is er echter weinig doening wegens het mindere weer.

P1199260Ons restaurant voor straks ligt boven op deze duin. Reserveren kan maximaal drie maanden van tevoren en alleen online. Noch ikzelf, noch Luc waren hierin geslaagd. Gelukkig heeft onze Belgische vriend Guy V.Z. deze klus voor ons geklaard. Waarvoor nogmaals dank Guy.

Z2Wanneer we het restaurant binnenstappen zien we de chef himself reeds de eerste gerechtjes prepareren. Chef Kobus van der Merwe is een gezette jonge kerel zonder tralala.

P1199447Wij zijn vier van de twintig gasten, en we krijgen zoals iedereen een tafeltje toebedeeld op het buitenterras.

P1199449We hebben ons gelukkig gewapend tegen het frissere weer. Wie echter geen jas bij heeft krijgt een dekentje toebedeeld.

IMG_2415In het witgekalkte vissershuisje met uitzicht op de Atlantische Oceaan schuiven elke middag maximaal twintig gasten aan. Meer passen er niet in. Het eethuis bestaat pas twee jaar en werkt met lokale medewerkers die nauwelijks of geen koksopleiding hebben gehad. Ze leerden het vak in Wolfgat.

P1199456Een uit honderd leden bestaande jury van de World Restaurant Awards koos Wolfgat unaniem als Best restaurant of the world, nadat inspecteurs van de organisatie alle tijdzones hadden doorkruist op zoek naar de beste en bijzonderste eetgelegenheid van 2019.Van der Merwe kookt uitsluitend met lokale producten: vis en schelpdieren direct uit zee, zeewier, wilde kruiden, groente uit de omgeving zoals duinspinazie en vetplantjes. Het bijzondere van de bereidingswijze is het ­pure en rauwe karakter van de gerechten, die de smaakpapillen tot vreugde stemmen.

98882_jurriaan-teulings-zaf-7428Kobus van der Merwe is opgegroeid in “Die winkel van Paternoster”, die heden ten dage nog steeds wordt uitgebaat door zijn moeder.

98881_jurriaan-teulings-zaf-7706Tot voor enkele jaren experimenteerde Van der Merwe in zijn bistro achter in de souvenirwinkel van zijn ouders, Oep ve Koep. Waar wij wat struikgewas zien, ziet Van der Merwe een culinaire schatkamer vol groente en aromatische kruiden. Vaak plukt hij zijn ingrediënten onderweg naar zijn werk. Bij laagtij raapt hij kelp. En daar maakt hij vervolgens gerechten mee die in de vooruitstrevendste sterrenrestaurants ter wereld hem alleen maar kunnen benijden.

IMG_7575Lietsjie, seeslaai, Sampioene, seepampoen.

IMG_8698Strandveld zuurdeeg in bokkomboter. Voor alle duidelijkheid; de drie grote bruingrijze stukken zijn stenen.

IMG_8703Waatlemoen, komkommer en West Coast lobster. Super!

IMG_8708Bij elk van de zeven gangen hoort een aangepaste wijn. Kobus komt persoonlijk van tafel tot tafel de wijnen toelichten en serveren.

IMG_8709Verlorenvlei lam, Soutbos, datalrosyne.

IMG_8706Engelvis, Klipkombers.

IMG_8463Witmossel. heerenboon, duinespinasie. Wij genieten met volle teugen van deze hoogtepunten in de culinaire wereld. Om niet vlug te vergeten. Intussen is ook onze frank gevallen dat we vandaag 55 jaar gehuwd zijn. Burgerlijk dan wel; op de kerkelijke verjaardag is het nog een weekje wachten.

IMG_8707De wijnen zijn inderdaad héél speciaal. Waarschijnlijk niet in de handel te verkrijgen. En ze worden telkens in hetzelfde glas geserveerd. Op één uitzondering na, wanneer van wit naar rood wordt overgeschakeld.

P1199455We hebben langs één zijde zicht op een mooie muurschildering (?)…

P1199452… en langs de andere kant op de Oceaan. Achter het met schaalhorens en mosselschelpen bezaaide strand wemelt het van de delicatessen, want de opwelling van stroming en wind stuwt hier voedselrijk water uit de diepten van de Atlantische oceaan. Plankton floreert; vis en schaaldieren floreren; vissers floreren. Zo is het al sinds mensenheugenis – en die reikt ver terug in deze contreien.

P1199463Als afscheid van “Wolfgat” krijgen we nog een fotoshoot met Kobus himself.

IMG_8714Uiteraard na betaling van onze rekenig. Deze komt voor de 7 gangen met aangepaste wijnen op ongeveer 100 € per persoon. Is wel zeer veel geld, maar naar het beste restaurant van de wereld gaan we ook niet alle dagen, weken of maanden.

P1199465Ik mag er ook nog even bij.

P1199469Tegen 16 uur kunnen we onze rit van ongeveer 170 kilometer aanvatten naar Tulbagh. Het landschap verandert continu van okerbruin naar groen. Intussen is het ook reeds heel wat warmer gaan worden.

IMG_8737Na ongeveer twee uur rijden we het domein Rijks Wine Estate binnen. Schitterende omgeving midden de wijngaarden.

P1199493In de receptie loopt alles van een leien dakje, en vijf minuutjes later kunnen we onze kamers innemen.

18e81ca5_zPrachtige ruime kamer. Meer moet dat niet zijn.

P1199476Vanavond is het nog steeds warm en we kunnen buiten van een klein dinner genieten. Na de exuberante lunch van deze middag mag het iets licht en eenvoudig zijn.

IMG_8718Per twee delen we een charcuterie plateau.En daar hebben we meer dan genoeg aan. Een glaasje chenin blanc kan er wel nog bij.

Z1Vanavond om 23 uur krijgen we nog een fantastische mail binnen van Dominique. Zij heeft een fotomontage gemaakt met een synthese van het ganse Wolfgat verhaal. Schitterend souvenir. Danke Dominique.

Woensdag 12 Februari 2020. Een dagje Velddrif met een leuke boottocht.

href=”http://www.christiandevos.be/wp-content/uploads/2020/02/IMG_8675.jpg”>IMG_8675We hebben deze morgen weeral lopend water. We komen dus fris en monter aan ons tafeltje met uitzicht op het strand en zijn vissers.

IMG_8676Als naar gewoonte een dubbele pannenkoek met fruit, mascarpone en honing. Daarbij een cappuccino. Meer moet dat niet zijn.

P1199328Het is kalm op zee. Volgens insiders is het water te koud om grote hoeveelheden te vangen.

Schermafbeelding 2020-02-12 om 08.51.02Hoe kleiner de vangst, hoe meer kans op foefelare. De controleurs die de vangsten moeten wegen zitten kaart te spelen in de bascuul container. De kleine vangsten vervliegen langs illegale weg in de mandjes van de restaurateurs uit de streek, of in de handen van de toeristen.

P1199327Intussen vliegen de foto- en filmrolletjes in ijltempo door de camera’s van Luc en Dominique.

P1199326Op Onze ogen vallen op een eenzame man die op een rotsblok in een enorm dik boek aan het lezen is. Als Luc informeert of dit misschien een bijbel is krijgen we spontaan een gans verhaal te horen.

Schermafbeelding 2020-02-14 om 07.02.05De kerel komt elke morgen van welgeteld 21 kilometer ver op deze rots bidden en mediteren. En dit voor 100 minuten.

Schermafbeelding 2020-02-14 om 07.02.05Hij heeft een klein flesje olie bij, en over de samenstelling van die olie krijgen we ook een ganse uitleg.

Schermafbeelding 2020-02-14 om 07.10.57Bij zijn aankomst in de baai van Paternoster gooit hij drie druppels van die olie in de oceaan. Samen met zijn gebeden resulteert dit in een veilige aankomst van de vissers, en in een veel grotere vangst. Gedurende de weekdagen gaat hij ook dagelijks naar de kerk voor een dienst van één uur. Op zondag duurt de dienst drie uur, maar dan komt hij niet naar Paternoster. Geestelijke liederen zingen doe hij ook graag, en we moeten hem niet veel pramen om er eentje te laten horen. Is hij gelukkig?… en of!!!

IMG_8168Luc en ikzelf lopen ook nog even langs bij Wolfgat; “the best restaurant of the world”. Sinds drie maand hebben we daar een reservatie lopen voor morgenavond. Of ze die eventueel niet kunnen verplaatsen naar vanavond?

P1199320In de keuken van het restaurant worden we vriendelijk te woord gestaan. Maar die reservatie een dagje vooruitschuiven behoort spijtig genoeg niet tot de mogelijkheden.

P1199321Na deze ervaringen kunnen we met gerust gemoed en onder bescherming van “The Lord” onze tocht aanvatten naar Velddrif, het havendorpje van waaruit we onze boottocht gereserveerd hebben.

P1199369We hebben in feite tijd op overschot. We besluiten om nog een omwegje te maken naar Port Owen. Hier hebben we nog mooie herinneringen aan een weekje verblijf van een vijftal jaren geleden.

Port-Owen-Marina-views-from-Harbour-Lights-005Hier komen heel wat souvenirs naar boven. Tegen het middaguur zetten we onze tocht verder naar Velddrif.

P1199345 Velddrif heeft heel wat te bieden; stranden, vissers en waadvogels.

P1199350Het dorpje staat vooral bekend voor zijn bokkoms. Dit is een soort gezouten en gedroogde vis die in de West-Kaap van Zuid-Afrika algemeen bekend staat als “harders”, en is hier een bekende delicatesse Deze gezouten vis wordt gedroogd in de zon en wind en wordt gegeten na het afschilferen van de huid. In sommige gevallen wordt het ook gerookt . Het wordt soms “fish biltong ” genoemd. Het woord bokkom is afgeleid van het woord bok (het Nederlandse woord voor bok of geit ) en verwijst naar het feit dat bokkoms aan geiten doen denken, omdat bokkoms dezelfde vorm hebben als de hoorns van een geit. Ze zijn net zo hard, en ze stinken net zoveel als de hoorn van een geit. (geiten hebben geurklieren achter hun hoorns die de geur veroorzaken)

P1199370Het is al over de middag, en we willen ergens een kleinigheidje verorberen. Misschien in “Gatvol”. Maar Gatvol is de dinsdag gesloten, en de woensdag ook niet open… Dan maar naar Bokkum café. De kaart heeft niet veel te bieden, en we houden het bij een milkshake.

P1199349Aan de ingang van een nabijgelegen winkeltje maakt de uitbater publiciteit met zijn ex schoonmoeder.

P1199357Het is bijna 15 uur. Stipt als we zijn gaan we ons aanbieden bij “Cracklin Rosie River Tours. Wendy en haar echtgenoot Nico zijn reeds aan het afmeren. Er komt nog één andere familie aan boord; vier volwassenen en een kindje.

P1199374Dit is ze dan; Wendy, onze gids en toeverlaat. Zeer vriendelijke dame.

P1199392Van bij het begin krijgen we langs de waterkant flamingo’s in het vizier.

P1199407En in de lucht een groepje ibissen.

P1199383Ja, zelfs pelikanen…

P1199380…nu flamingo’s in de lucht.

P1199404Luc weet bijna niet waar eerst te filmen.

P1199395En Hilde is ook één en al concentratie.

P1199365Oooohhh… wat een mooie grijze reiger…

P1199419…en welke schitterende vogel is dit? Jawel,een Afrikaanse slangenhalsvogel.

IMG_8677Intussen is Hilde babysit van dienst gebombardeerd.

P1199397Intussen zien we in de verte op de spoorlijn een goederentrein passeren die 4,3 kilometer wagons meezeult.Allemaal volgepropt met staal. Middenin en op het einde zit er uiteraard ook een locomotief.

P1199446Het is bijna 18 u als we terug aanmeren en afscheid nemen van Wendy en Nico.We gaan ons vlug verfrissen want we hebben om 19 u een tafeltje doen reserveren bij Noisy Oyster, een toppertje in Paternoster. Dec reservatie werd door de manager van onze B&B geregeld en door haarzelf nogmaals bevestigd.

IMG_4415Stipt op tijd melden we ons aan bij de receptie van Noisy Oyster. Maar daar krijgen we van de manager Debbie te horen dat er helemaal niets gereserveerd werd. Noch op naam van Devos, noch op naam van onze B&B. Debbie tracht nu alles in het werk te stellen om ons ergens anders binnen te loodsen, maar zonder succes…

IMG_8457We beginnen dan maar rondjes te rijden en passeren ons restaurant van de eerste avond; The Hungry Monk. En wat dacht je? Zij kunnen ons een tafeltje versieren.

IMG_8525Krijgen we daar wel de beste vis geserveerd van de (voorlopig) ganse reis. Kingklip met Japans getinte saus. Delicious! Einde goed, alles goed, en de rest is voor morgen.