Blog van Hilde en Christian Devos – Zuid-Afrika 2017

22017 – Voor het zesde opeenvolgende jaar hopen wij hier weeral onze honderden vrienden en volgers te kunnen verwelkomen. Wij proberen u terug op boeiende verhalen, interessante weetjes en mooie foto’s te trakteren. Laat zeker niet na om reacties of opmerkingen te sturen. Dit kan door eenvoudig onderaan een dagverslag het vakje “geef een reactie” aan te klikken. Wij kijken vol ongeduld uit naar ons Zuid-Afrika 2017 dat op 11 januari van start gaat.

Hilde en Christian Devos.

3kopie

Zondag 24 januari 2017. Een ganse dag Krugeren in Kruger Park.

We plannen vandaag een tocht door Kruger Park. Dit wil zeggen; vroeg uit de veren. Om 6 uur in de morgen staan we reeds aan de entry van de Crocodile bridge. We zijn niet alleen om aan te schuiven; op onze hoogte in een andere rij maken we kennis met een busje “iron ladies” Geen gewone dames als je’t mij vraagt.

P1290314Dit zijn dan een paar van de “Iron Ladies”.

 

De formaliteiten verlopen probleemloos, en enkele minuten later staan we midden in één van de mooiste wildparken van Afrika, zoniet van de wereld.

Zaterdag 21 januari 2017. Rustig dagje in en rond Marloth Park.

Reeds om 7 uur in de morgen is Paul al druk in de weer met het ontbijt. Een heerlijke fruitsalade, verse yoghurt en bereiding van eitjes naar ieders smaak. Als we de hoeveelheid peper en zout bemerken die Paul op zijn eitjes kipt dan zitten we toch wel efkes aan onze stoel genageld.

P1290278Paul’s omelet bereiding. Met de nodige specerijen.

Deze voormiddag hebben Paul en Nadine afspraak met een Hollands koppel in verband met de aanleg van een zwembad. Wij blijven rustig ter plaatse en kunnen ons meer dan onledig houden met het spotten van dieren op het domein.

P1290326Er loopt zelfs een wrattenzwijntje door onze tuin.

We krijgen van alles te zien. Ik wil ook een beetje bloggen, doch ineens loopt alles vast. Na veel zoeken krijg ik het bericht dat mijn data krediet opgebruikt is. Bijna niet te geloven; ik heb eergisteren voor 300 ZAR bijgetankt (ongeveer 20 €) Ze profiteren er hier ook nog geen klein beetje van. Hier in de omtrek is nergens data krediet te verkrijgen. Maar geluk bij een ongeluk; deze namiddag rijden we naar Komatiepoort om inkopen te doen, en daar is er een Vodacom shop.P1290319Er lopen waarachtig ook kudu’s op ons domein.

Rond de middag zijn de Sutterkes terug, en de Hollandse vrienden springen ook nog binnen om hier het zwembad eens te bekijken. Peter en Carola, een symphatiek koppel. Rond 15u30 vertrekken we naar Komatiepoort, want het is zaterdag, en het zou kunnen dat de Vodacomshop om 16 uur sluit.En wat dacht je; de voordeur op slot en een vermelding dat ze op zaterdag om 13u30 sluiten. Wachten tot maandagmorgen 9 uur is de boodschap, en twee dagen zonder internet. Moet ook kunnen hé!

P1290297Omdat we hier nu toch zijn stellen de Sutterkes voor om ietsjes te gaan verorberen in het restaurant van de Kambako golfclub van Komatiepoort. Het is nog zeer vroeg voor het avonddinner, maar omdat we deze middag niets achter de kiezen hadden is het voor ons absoluut niet te vroeg.

P1290298Op de court van de golfclub zien we her en der diertjes lopen. Hopelijk berokkenen ze niet te veel schade aan die mooie grasvelden.

P1290292Zelfs mooie bosduifjes op de afsluiting.

Op het mooie terras laten we ons kingklip, chiken tower of steak serveren door Johan. En of het smaakt!

P1290322

Eenmaal terug thuis hebben we nog een lange babbel en bekijken we samen een paar filmpjes van ondergetekende. Filmpjes over… AFRIKA. Hoe kan het ook anders?

Vrijdag 20 Januari. Naar Marloth Park bij Paul en Nadine De Sutter.

Inderdaad, vanmorgen is het uur van afscheid in Falcon Crest aangebroken. Onze housekeeper Lena komt voor de laatste maal ons huis opfrissen. Voor de volgende bewoners.

P1290015Lena komt voor de laatste maal ons huisje opfrissen. Dank je Lena; jij waart een zeer zorgzame huishoudster.

P1290219 kopieOm 9u30 staan we gepakt en gezakt aan de receptie. Net zoals in de vorige dagen worden we hartelijk ontvangen door Bonita en Nicky. We wisselen onze wederzijdse mail- en website/blog adressen uit. Het kan niet anders of hier hoeft ook nog een afscheidsfoto bij.

P1290221 kopieWe beleefden hier inderdaad een mooie week. Met onze beste dank aan Bonita, aan Nicky en uiteraard ook aan Herman.

En nu maar vlug de baan op naar gans andere oorden. Naar onze vrienden Paul en Nadine De Sutter in Marloth Park. We tanken ons Vivootje vol voor de lange rit. De pompist informeert naar de herkomst van de builen in onze wagen. Als we hem vertellen dat we werden aangereden door een dubbele oplegger van Ni Da krijgt de man warempel de tranenij zijn ogen, en begint hij stamelend aan een intriest verhaal. Op 3 januari, enkele weken geleden dus, was hij op 200 meter hiervandaan getuige hoe eenzelfde dubbele truck, eveneens van de firma Ni Da bij een inhaalmaneuver frontaal inreed op een personenwagen met vijf inzittenden. Alle vijf kwamen ze ter plaatse om het leven. Onze arme pompist staat te trillen op zijn benen als hij het verhaal doet. Al bij al zijn wij er dus nog goed van af gekomen. Wij verlaten het pompstation, we rijden de baan op, en 500 meter verder ligt een vrachtwagen omgekanteld en dwars over de weg.

P1290224Een vrachtwagen ligt dwars over de weg.

Brokstukken alom, en een verhakkelde en rokende personenwagen staat voor die camion, terwijl een wrak van een andere personenwagen aan de overzijde van de camion staat.

P1290226Een rokende verhakkelde personenwagen voor de gekantelde camion.

P1290227Het wrak van een tweede personenwagen. Blijkbaar is hier iemand de eerste zorgen aan het slachtoffer/de slachtoffers aan het toedienen.

Ons eigen accident was een peulschil bij het verhaal van de pompist en bij het gruwelijk schouwspel dat zich hier afspeelt. Maar het stemt in ieder geval tot nadenken. De volgende twintig minuten kruisen ons zeker zes à zeven politiewagens en ambulances met loeiende sirenes. Allemaal in de richting van het ongeval. In het vervolg van onze rit valt het ons des te meer op welke grote aantallen van die trucks hier over deze dodenweg vliegen. Door de doorstane emoties hebben we geen behoefte om hier of daar een stopje in te lassen. Mede hierdoor bereiken we reeds rond 13 uur de ingang van Marloth Park. En omdat we maar rond 15 uur zijn afgesproken met de Sutterkes gaan we eerst op zoek naar een eettentje. Binnen de kortste keren herkent Hilde een etablissement “River view” en herinnert ze zich dat we hier twee jaar geleden enkele malen geweest zijn. Het verbruikersterras ligt in de hoogte en geeft uitzicht op de crocodile river. En bij het nuttigen van een glaasje Chardonnay krijgen we hier reeds onze eerste Afrikaanse dieren voorgeschoteld.

P1290263Twee nijlpaarden waden door de Crocodile River.

P1290249Deze hippo is precies nog niet uitgeslapen…

Vanop het terras genieten we van het unieke schouwspel op de rivier. Maar ook van de overheerlijke pizza. Gastvrouw Elaine vertelt ons dat ze vanaf morgen voor tien dagen in verlof zijn. Jammer, want hier hadden we nog wel eens willen komen in de volgende dagen. Waarop wij haar een voorstel doen; wij komen vanavond terug (met Paul en Nadine) en na de lunch moet Elaine vertellen dat alles gratis is omdat ze morgen sluiten. Intussen zal ik wel stiekem de rekening komen betalen in de keuken. Afspraak geregeld dus…

P1290230We hebben nu maar tien minuutjes te rijden tot Villa Sutterke in de Kudu street nummer 154. Om de haverklap houden we halt voor zebra’s, kudu’s, struisvogels en/of impala’s die zowel op of langs de wegen van Marloth Park slenteren of grazen.

P1290280Om 15 uur maken we onze opwachting aan de prachtige villa van Paul en Nadine De Sutter. Ze zijn zeker thuis want Paul’s Hummer staat te blinken voor de deur. We hebben zelfs de kans niet van aan te bellen; de Sutterkes staan reeds in het deurgat. Hartelijke begroeting, en we starten met de bezichtiging van de villa. Want in deze villa waren wij nog niet.

IMG_4735Prachtig binnen interieur…

IMG_4740…en de buitenkant valt ook niet te versmaden.

De ganse namiddag vertoeven we rond het zwembad en vergasten Paul en Nadine ons op koffie, koekjes en snoepjes. En op lange verhalen. Met onze vertellingen er bovenop wordt het bijna vooravond zonder het te beseffen.

P1290289

 

Intussen krijgen we in de reuzengrote bushtuin regelmatig bezoek van kleine en grote dieren. Van de gestreepte muishond tot jawel… de giraffe.

P1290286Zelfs een giraffe aan de rand van ons bush.

Voor het dinner van vanavond heeft Nadine een drietal voorstellen. Wat hebben wij geluk… ze vernoemt eveneens River View, het restaurant van deze middag. We stemmen in met dit restaurant en vertellen uiteraard niet dat we daar deze middag reeds waren.

IMG_4749We vertoeven hier in een toffe ambiance. De lamskoteletjes, de steak filet en de prawns/calamares mogen er best wezen en de Sauvignon blanc natuurlijk ook. Het leukste wordt dan nog de afrekening; wij hoeven niet te betalen…

IMG_4751Nadine en Paul schateren het uit als we hen de ware toedracht van de gratis maaltijd vertellen. Voorwaar; een geslaagde avond.

Donderdag 19 januari. Bezoek aan de Sudwala grotten.

Voor vandaag hebben we een uitstap naar de Sudwala Caves gepland. Deze grotten zijn een populaire bestemming voor bezoekers uit de hele wereld. Een topper voor toeristen in de streek van Nelspruit. De grotten staan bekend als de oudste ter wereld. Ze zouden meer dan 240 miljoen jaar oud zijn.

P1290168BOp het parkeerterrein van de grotten worden we aangetoond door een vriendelijke parkwachter Dada waar we kunnen parkeren. Normaal loopt de toegangsweg over een trappenpad met een honderdtal treden, maar Dada wijst ons een veel eenvoudiger toegangsweg. Dit verdient alvast een Belgisch rennerspetje. Vanaf nu maakt Dada publiciteit voor Topsport Vlaanderen. Vriend Noël Demeulenaere zal content zijn!

P1290204We werden gebriefd dat we geen atleet, geen deskundige en zelfs geen expert speleoloog moeten zijn om de Sudwala Caves te bezoeken. Al wat we nodig hebben is een goed paar schoenen en een stel flinke benen. En ook niet bang zijn van vleermuizen.

2Samen met een twaalftal andere toeristen krijgen we een gids toebedeeld. Joe zal ons een uurtje rondleiden en gidsen door deze geweldige fossielen van collenia, de eerste zuurstof producerende planten op aarde.

IMG_4717Indrukwekkende fossielen.

P1290189Soms gebukt, soms rechtopstaand vertelt Joe over het ontstaan van deze rotsvormingen. Door de tijden heen hebben verschillende van die fossielvormingen namen gekregen naar de gelijkenis van hun vorm. Hierboven de paardenkop.

IMG_4708Joe presenteert zelfs om met onze iPhone een foto te nemen; een klein souvenir aan de Soudwala Caves.

P1290187Hilde verdient een foto bij de wenende Madonna. Hilde is gemakkelijk herkenbaar, maar om in de fossiel een Madonna te herkennen is wel een beetje goede wil en verbeelding nodig.

1Het claustrofobisch gevoel verdwijnt snel als we in de zogenaamde concertzaal komen. Een rotsencomplex van 70 meter diameter en een hoogte van 37 meter. Dit amfitheater kan 500 zitplaatsen bevatten, en vele grote artiesten hebben hier een deel van hun kunnen ten gehore gebracht in deze sublieme akoestische ruimte. Van de Russische zanger Ivan Rebroff tot Chris Kameleon en het prestigieuze Drakensberger knapenkoor. Als Joe een vrijwilliger vraagt om een kleine demo van zijn zangtalent in deze ruimte te demonstreren voel ik mij direct geroepen. Hilde kan mij echter vlug tot andere gedachten brengen.

P1290197Dit met kleurlichten versierde deel van de grotten heeft men de jacousie genoemd.

Het bezoek aan de grotten is voorbijgevlogen, en voor we het beseffen zijn we al op terugweg naar onze Falcon. Hilde gaat voor de laatste maal een beetje genieten van het zwembad, en tegen 18 uur trekken we voor de laatste keer naar  Old Joe. Op het terras met paradijselijk uitzicht genieten we van een apérootje en kan ik intussen nog een beetje verder bloggen.

IMG_4741Er zijn slechtere omgevingen om aan een blog te werken.

P1290210Onze gastheren Tom en Maria zijn nog niet gestart met de avondshift en genieten ook nog even van het avondzonnetje. Dit terwijl hun kater de permanentie verzekert op hun bureel.

P1290211Poessie doet de permanentie.

Wij zijn geen vegetariërs  en hebben ook niet de ambitie dit ooit te worden. Maar toch zijn we weeral geïmponeerd door wat we hier worden voorgeschoteld. De presentatie en de frisheid van de gerechtjes zijn uiterst verzorgd. Het is de derde maal dat wij hier dineren, en het blijft een unieke eetervaring.

1Een unieke eetervaring…

Tussen deze vegetarische hoogstandjes door maken we (toevallig) nader kennis met twee Duitse dames aan het tafeltje naast het onze. We hebben een gezellige babbel en we wisselen enkele Afrikaanse ervaringen uit.

IMG_4742Een onderonsje met twee Frankfurter dames.

Voor we er erg in hebben is het weeral 22u30. Tijd dus om afscheid te nemen van Old Joe en zijn lieve uitbaters.

 

 

 

 

 

 

 

woensdag 18 januari. Een ganse watervaldag. Horse Shoe en Lone Creek Falls in Sabie.

Na een luie dag hebben we vandaag een doe-dag ingelast. Een dagje van watervallen. Er zijn er een drietal rond Sabie, een kleine honderd kilometer van onze Falcon Crest. Alhoewel er tientallen van die kolentrucks met aanhangers over de weg razen verloopt de verplaatsing voortreffelijk. Op enkele kilometer van Sabie zijn we getuige van een brand in de bergen. Maar men schijnt dit hier gewoon te zijn, en er komt zelfs geen brandweer aan te pas.

35De berg staat in brand, maar dat schijnen ze hier gewoon te zijn.

We moeten een korte wandeling maken om bij de falls te komen, en onderweg spotten we enkele prachtige vogels. Binnen de tien minuutjes bereiken we de prachtige cascade.

38Op weg naar de horse show falls. met nu en dan een stopje.

54De Horseshoe Falls worden zo genoemd omdat ze in de vorm van een hoefijzer zijn gevormd. Juist door deze speciale vorm zijn ze uitgeroepen tot nationaal monument.

36We zijn er (bijna) gans alleen…

49En nu een paar kilometer verder op weg naar onze volgende cascades, de Lone Creek Falls. Het is een hobbelige baantje en we worden zelfs aangeraden onze gordels aan te spannen en ons gebit uit te nemen. Gelukkig is dit laatste voor ons (nog) niet van toepassing.

39

De Lone Creek is 80 meter hoog, een stuk hoger dus dan de Horseshoe.  De waterval is gelegen in een bos en is daardoor alleen goed zichtbaar van dichtbij.

61Een impressionant zicht. Het water stort met een donderend geluid tachtig meter in de diepte.

63Er loopt een pad van ongeveer 200 meter vanaf de verharde weg naar de waterval.

42Wat kan de natuur toch mooi zijn.

64Het is reeds 13 uur, en de wandelingen hebben ons doen verlangen naar een kleinigheidje om achter de kiezen te stoppen. Wij rijden naar het naburige stadje, Sabie. Onderweg passeren we nog een houtzagerij die indertijd een paar keer bezocht werd door onze vriend Leon Ide.

66Het stadje Sabie doet ons een beetje denken aan een cowboy filmdecor.  Tussen de piepkleine winkeltjes ontdekken we een Vodaphone Shop. Vlug wat datakrediet bijvullen, want de foto’s op deze blog zijn echte slokkoppen. Zoals veelal in Zuid-Afrika is deze telefoonshop uitgebaat door Indiërs. Ditmaal echter met een zeer technische, accurate en vriendelijke bediening.

65In een mum van tijd hebben deze twee heren terug wat datakrediet op mijn kaartje getoverd. Ze laten me niet gaan vooraleer ze mij het bewijs voorleggen dat het krediet werkelijk op mijn kaartje is bijgevoegd.

68Een beetje verderop vallen we op een treinstel dat omgebouwd is tot restaurant. De Pancake World. Gelukkig bedienen ze meer dan alleen maar pannenkoeken. Hilde bestelt een Pizza seafood en ikzelf een pizza margharita. Met één glaasje wijn smaakt dit overheerlijk. Alhoewel we een “medium” genomen hebben krijgen we ze absoluut niet gans op. Veel te groot.

67Onze dichtste tafelgenoot is Stoffel, de papegaai van het huis. Telkens wanneer wij uitverteld zijn begint hij met een verhaal. Schijnbaar boeiend, maar voor ons Westerlingen moeilijk te begrijpen.

46Wanneer het gekwebbel van Stoffel wat te gortig wordt komt onze lieve dienster Eunice de grote vogel kalmeren.  En binnen de kortste keren is het diertje gekalmeerd. Maar wie zou er nu niet kalmeren bij die zachte fluisterwoordjes van Eunice? Jij toch ook!

48B

 

Op de binnenkoer staat er een heus Manneke Pies. En de piepie wordt opgevangen in een potje. Ik wil wel een kiekje bij dat Potjie Piepie.

P1290201

 

En op de buitenkoer worden we geconfronteerd met een kudde giraffen. Héél speciale giraffen.

Nu slaan we terug de richting Falcon Crest in. De rest van de namiddag en de avond wordt er eentje van zalig niksen, boekje lezen of mailtjes maken.

Maandag 16 en Dinsdag 17 januari 2017. Dagje Nelspruit en dagje zalig nietsen.

Zoals afgesproken gaan we vandaag onze papieren regelen en onze wagen omruilen bij First in Nelspruit. Een 70 kilometer te gaan over goede wegen. We kunnen het dus rustig aan doen. En First bevindt zich in de Internationale vlieghaven van Nelspruit. Gemakkelijk te vinden dus. We schrikken wel even op als bij op een paar honderd meter van het luchthavengebouw een kudde impala’s zien grazen in de berm van de hoofdweg. Mooi zicht!

17 impalaEen kudde impala’s naast de hoofdweg… niet gewoon…

De airport zelf is in verhouding met andere internationale luchthavens piepklein, doch zeer gezellig. Het hoofdgebouw doet koloniaal; de hoofdingang heeft zelfs een strooien dak.

23

De ontvangst bij First is nogal onpersoonlijk en koel. Wij hebben vooraf het nodige gedaan om zoveel mogelijk alle papieren te kopiëren en ik heb zelfs een USB stick bij met een twaalftal foto’s van het ongeval. Zij kunnen op hun computer niet aflezen van een stick, en ik moet die foto’s maar dan met mail versturen. Ze vragen juist nog om een schetsje te maken van de aanrijding. Een vervangwagen geven zit er ook al niet in, want ze hebben er momenteel geen ter beschikking. (terwijl hun parking vol staat, want wij moesten bij Hertz parkeren).

24

Alle plaatsjes bij First zijn volzet, maar een vervangwagen hebben ze blijkbaar niet…

Voilà, dat is het dan… Het antwoord op mijn vraag waarom wij 140 km hebben afgelegd blijven ze schuldig. Afrikaanse gedachten zijn soms ondoorgrondelijk, maar ik heb al geleerd mij daar niet meer in op te jagen. In Nelspruit stad hebben we een verkenningsritje gemaakt. Een beetje Vodacom krediet bijgetankt, want het internet slikt hier gulziger dan bij ons. Zeker als we beginnen met foto’s of filmpjes op te laden. In het toilet van een benzinestation staan we wel efkes verbaasd van het hyper design van het toilet.

22

Super design in het toilet van een benzinestation. Alhoewel… de bril ligt een biekie naast die pot.

Bij onze thuiskomst staat er weeral een zakje (bijna) warme popcorns op tafel, met een lief briefje. We worden morgenvroeg om 9u30 verwacht aan de lappa van het zwembad. Kwestie van met alle bewoners eens kennis te maken. En we moeten niet ontbeten hebben. De late namiddag en de avond blijven we rustig in ons Falcon Glen domein. Boekje lezen, e-mailtje sturen, beetje TV kijken. En het avondmaal wordt een broodjesmaal. Moet ook eens kunnen hé!  Dinsdagmorgen om 9u30 maken we bij de eersten onze opwachting aan het zwembad.

51

Maar binnen de kortste keren zijn bijna alle bewoners daar. Er staat een mooi buffet klaar met vele soorten broodjes en drankjes.

52

Iedereen begint voorzichtig te praten met iedereen, en na een tiental minuutjes zitten we midden een gezellige ambiance.  Een mooi initiatief van Bonita.

50BTegen het einde van de receptie heeft Hilde de regels van het schaakspel al bijna onder de knie.

Het draait al rond 11 uur vooraleer iedereen terug afzakt naar de chalets. Wij besluiten om de rest van de dag in Falcon Glen te blijven.

31

Hilde, de zon en een goed boek. Een ideale combinatie.

Hilde zit midden een spannend boek, en ikzelf heb mijn oog laten vallen op de tientallen nestjes van de Afrikaanse wevertjes. Afrikaanse gouden wevers zijn sociale vogel die leven in groepen.

26Ook het broeden doen deze wevers in groepsverband, elke man bouwt meerdere nesten die diverse poppen komen inspecteren als de grove bouw klaar is.

25Dit mannetje is een paar uur geleden aan een nestje begonnen.

De nesten worden aan een overhangende tak gehangen, bijna altijd boven het water. Als een pop een nest goedkeurt, bekleedt ze zelf het nest van binnen met fijnere grassen en haren.

33Vaak heeft één enkele man op deze manier 5 of soms wel 7 nesten tegelijk. Als hij ‘s morgens vroeg aan een nest begint moet die tegen zonsondergang klaar zijn. Het zijn echte specialisten in het vlechten en het weven. Ik kan er uren naar staren. ‘k Heb er ook een kort filmpje van gemaakt. Als ik ermee op You Tube geraak geef ik langs deze weg de link wel door. Intussen heeft er ook nog een kameleon mijn pad gekruist, en die moet uiteraard ook op de gevoelige plaat.

32Deze kameleon kruiste ook mijn pad; een prachtexemplaar.

De avond brengen we door in ons knusse huis, met alle Belgisch Nieuws en zelfs “Thuis” op BVN.

 

Zaterdag 14 en Zondag 15 januari 2017. Rustig genieten van ons paradijsje en kleine verkenning van de omgeving.

De ganse vrijdagnacht was gevuld met dieren… merrie’s… nachtmerrie’s. Hoeveel keer een camion op ons is ingereden valt niet te tellen. En de potholes op de weg waren niet te ontwijken. Sommigen waren zo diep dat een giraffe er bijna volledig in weg zonk.

14Gelukkig zijn dromen bedrog.

Maar vanaf zaterdag trachten we alles van ons af te schudden. We zijn in vakantie, en daar willen we nu van genieten. We genieten van een waterig zonnetje en 26 graadjes op de thermometer. Niet slecht als we horen hoe het in België met het klimaat is gesteld. Van België gesproken; wij beschikken in ons huis over TV met BVN; dus 24 op 24 Belgische Televisie. Met het internet is het jammer genoeg niet zo goed gesteld;  om te internetten, te bloggen of facetimen moeten wij naar de receptie, en zelfs daar is het signaal zeer zwak. Des te meer tijd om te genieten van alles wat Falcon Glen en omgeving te bieden hebben. Zaterdagnamiddag maken we een autoritje in de nabije omgeving. Er moet immers wat proviand binnengehaald worden. Op de terugrit bemerken we een door de natuur verdoken restaurantje “Old Joe”. We houden een stop om efkes te gluren. Wat een gezellige keet is me dat… alles Afrikaans antiek, en vriendelijke eigenaars. Ze ontvangen ons met open armen. En of we welkom zijn voor het avonddinner? Uiteraard!

IMG_4631Het doolhof naar Old Joe.

IMG_4649bHet ganse kader straalt Afrika uit.

Intussen hadden we ook contact met de autoverhuur van onze VW. Ons Vivootje  is nog in staat om te rijden, en daarom vragen ze om tot maandag te wachten om naar Nelspruit te komen voor een omwisseling. Ook geen probleem dus. We zijn wel een beetje geduveld met de zwakke internetontvangst. Om een mailtje op te halen of de blog bij te werken moeten we telkens naar de receptie. Gelukkig is Bonita steeds even vriendelijk om ons bij te staan, en telkens krijgen we een zakje zelfgepofte popcorns mee naar huis.

18Achter de balie in de receptie hangt er een prachtige foto van een olifant bij een baobab boom. En als onze vriendelijke gastvrouw Bonita voor de foto komt te staan, dan moet dat wel een mooie foto opleveren.

Zowel zaterdag- als zondag hebben we ‘s middags slechts een soepje of een broodje genuttigd, maar ‘s avonds zijn we naar Old Joe getrokken. Er valt niet te kiezen; telkens een 3 gangen menu van het huis. Eten dus wat de gastvrouw kookt. Wel zeer Afrikaans getint, maar telkens valt het ontzettend mee.

IMG_4648Het restaurant van Old Joe noemt “The Seedling”. Waarschijnlijk zaadpluisje in het Nederlands. Elke dag menu van de cheffin.

IMG_4646Dit is de seaweed salad. Niet gans mijn ding, maar Hilde vindt dit super!

IMG_4637Op zondagavond zijn we zelfs gestart met een half flesje “bubbels”. Immers; het is maar éénmaal in de week zondagavond!

Vrijdag 13 januari 2017. Vrijdag de dertiende… hopelijk niet letterlijk… of toch???

IMG_4547Hilde met I-Pad aan de ingang van NATANJA.

Esther had ons verplicht om ten laatste om 8 uur te ontbijten. Om 5 voor 8 maken we dus maar ook onze opwachting. Vooraleer we mogen gaan zitten wil Esther alle deksels van potjes en pannetjes opheffen om ons diets te maken waarvan we allemaal kunen genieten in Natanja. We bemerken dat alle worstjes aan weerszijden van hun topje zijn ontdaan, maar het is inderdaad ook een klein pannetje waarin ze gegaard zijn. Voor de rest is er een overvloed aan mueslie, yohourt, warme en koude melk, halfvolle en volle, konfituren in alle soorten en kleuren, witte bonen in tomatensaus, koffie en thee, fruitsappen allerhande, een drietal soorten brood, aangevuld met sandwiches en andere droge koekjes. We dachten nu onze plaats te kunnen innemen, maar moeten eerst nog de opsomming aanhoren van de verschillende soorten ei-bereidingen die Esthers keukenpiet voor ons kan prepareren. Zitten we dan toch in een “Geschenk van God”? Intussen is het wel al 5 na 8. Maar al bij al smaakt het ontbijt super. We maken kennis met twee Deutsche Mädeln aan de tafel naast de onze. Ze zijn ook nog maar een drietal dagen geleden aangekomen in Zuid-Afrika. Ze vertellen ons dat ze beiden een sabbatjaar inlassen tussen twee studierichtingen door. De komende vier dagen bewandelen ze ongeveer hetzelfde pad als wij. Na het ontbijt gaan we vlug ons klein ééndagskoffertje pakken, want we hebben zopas vernomen dat onze contactpersoon Johan, de zoon van Esther is aangekomen. We hebben het liefst met hem te regelen, want onze afrekenig is nogal ingewikkeld door veranderingen van data, en door het feit dat Herman’s kamer niet ingenomen werd, Maar met deze lieve Johan verloopt de ganse afrekening als een fluitje van twee centen. IMG_4557Bij ons afscheid wil Johan nog persé een foto met Hilde, en dat gunt ze hem dan ook gewillig. Achteraf weet Johan ons ook nog te vertellen dat hij de zoon is van de Pastor uit deze parochie. Zijn Mama, Esther, was dus de echtgenote van de Pastor. Maar Zijne Hoogheid heeft al 15 jaar het tijdelijke ingewisseld voor het eeuwige. Ter verduidelijking wil ik hier wel aan toevoegen dat hij Pastor was van een afdeling van de Gereformeerde Kerk waar de pastors mogen huwen. Als we het domein Natanja uitrijden bemerken we de twee Hamburgse freules die schijnbaar op iets of iemand aan het wachten zijn. Bij navraag vertellen ze ons dat ze wachten op een autoverhuurbedrijf die met een huurwagen zal komen, maar dat schijnt absoluut nog geen zekerheid te zijn. Immers, vannacht hebben ze een berichtje ontvangen van de verhuurder dat de bankkaart die ze hebben doorgegeven waarschijnlijk gekraakt of vervalst is. Op dit moment kunnen ze de maatschappij niet bereiken, en ze weten dus niet of de wagen eraan komt of niet. Plezant is anders natuurlijk. Vrijdag de dertiende speelt hen waarschijnlijk parten. Wij vangen onze 300 km weg aan naar Phalconglenn. Een vakantieoord met een twintigtal huisjes. Herman heeft hier met zijn time-sharing punten een huisje vastgelegd voor één week. De folder van Falcon Glen beschrijft de ligging als Schoenmanskloof, maar onze GPS weigert deze locatie omdat dit geen officiële stads- of gemeentenaam is. Tweede optie zijn de GPS coördinaten, maar nergens in de folder is hiervan maar iets te bespeuren. Derde mogelijkheid is de uitleg te volgen die op de routebeschrijving staat. Ongelofelijk maar waar; op die uitleg staat een afslag volledig verkeerd aangeduid. Hierdoor belanden we op een zijspoor, een baan van 70 kilometer, die volledig bezaaid is met diepe, superdiepe putten. Potholes noemen ze dat hier. En dit op veel plaatsen over de ganse breedte van de weg.

15Potholes noemen ze dat hier…

16Over de ganse breedte van de weg.

We bevinden ons hier midden een mijngebied, waar ertsen ontgonnen worden. Tientallen camions met dubbele bakwagens rijden op en af deze weg. Zij zijn ook de oorzaak van die potholes. Waar wij 50 à 60 km per uur al supersnel vinden, laveren zij gezwind aan 80/90 km tussen en door die putten heen. Bangelijk. Het vervolg kan je misschien al raden; plotseling vlamt er zo een gedrocht pardoes in ons achterste. Hij was juist aan zijn inhaalmaneuver ingezet, maar moet plots nog voor een diepe put uitwijken in onze richting. Hij vlamt in ons g.., wij krijgen een zwiep voorwaarts, maar ik kan gelukkig mijn VWtje in de hand houden. Gelukkig was de aanrijding op de uiterste linkse kant van onze VW, anders had hij ons misschien verpletterd. De chauffeur vlamt ons toch voorbij alsof er niets gebeurd is. Gelukkig is onze auto nog rijvaardig en hunnen we het gedrocht volgen. Als na een paar kilometer de camiondriver merkt dat wij nog altijd volgen steekt hij zijn hazard lichten aan en parkeert hij in de zijberm.

IMG_4559Ons VWeetje na de clash. De foto kan bij sommigen misschien vragen opwerpen, maar vergeet niet dat we in Zuid-Afrika links moeten rijden.

De man komt woedend uit zijn cabine gesprongen en begint te roepen dat ik gans op het einde van zijn inhaalmaneuver ben uitgeweken.  Zwart op witte leugen, maar de kerel blijft roepen en tieren. Als ik hem uitleg dat ik naar de politie zal bellen snapt hij naar zijn GSM, want hij zal dat wel doen. Intussen zijn er reeds twee dergelijke camions van de gelijknamige vervoermaatschappij gestopt en tien minuten later staan er zes in een lange rij. En dus ook zes bonken van chauffeurs die alle schuld op mij steken. Plezant is anders… maar zegt Hilde… wij zijn ongedeerd, en dat is het belangrijkste. Zou Hilde dan toch koelbloediger zijn?

IMG_4577De pothole weg en onze mastodont.

IMG_7057De chauffeur Dumsani uit Swaziland.

Een twintigtal minuten later, en nog steeds geen politie in zicht, doet Dumsani alsof hij opnieuw de politie opbelt, en na zijn telefoontje zegt hij doodleuk dat ze onderweg zijn. Gelukkig verschijnt er plots uit het niets een reddende engel. Een dame met een Toyota bakkie vertraagt, en bij het zien van onze wanhopige blikken houdt ze halt. Wij vertellen ons wedervaren; zij belt onmiddellijk de politie op. Ze vraagt naar de hoofdcommissaris en smeekt hem dat hij zelf direct ter plaatse zou afstappen. Ze verneemt dat er nog geen enkele oproep geweest is om naar het ongeval te komen. Mevrouw Adèle belooft ons om te blijven wachten tot de politie ter plaatse is. En inderdaad… binnen de vijf minuten komt een Politiejeep aangereden. Mevrouw Adèle schudt ons de hand, en verdwijnt onmiddellijk van het gebeuren. Hilde kan nog nipt naar haar e-mailadres informeren.

IMG_4573De commissaris ondervraagt mij eerst, en nu is het de beurt aan Dumsani. Deze blijft hardnekkig bij zijn standpunt dat die blanke man met de VW hem op het einde van zijn inhaalmaneuver achteraan heeft aangereden. De commissaris zoekt aan de achterbumper van de camion of er maar hier of daar een schrammetje te zien is … niets. Dumsani begint nu de commissaris te overtuigen dat bij een dergelijke camion met reuzebumpers het normaal is dat er niet het minste spoor kan zijn van een aanrijding door een lichte personenwagen. De commissaris maakt dan rustig de toer van de 25 meter lange vrachtwagen.  En aan de voorkant van de vrachtwagen gekomen roept hij plots Dumsani bij zich.”En wat is dit hier?” vraagt hij wijzend op de plaats van het voorlicht van de camion. Ligt daar geen stuk rood plastiek, afkomstig van mijn rood achterlicht.

IMG_0221bHet reddende rode stukje plastiek van mijn VW achterlicht.

IMG_4570En zelfs de lasnaden van de bumper zijn gescheurd door de schok.

Na deze vaststellingen zegt de commissaris dat hij genoeg weet, en vraagt al onze papieren en 20 minuten tijd om het dossier op te stellen. Dumsani gaat in de berm van de weg zitten, en zijn zes collega’s druipen één voor één af, zonder hem nog een blik te gunnen. Intussen hebben wij langs een telefoontje naar onze verhuurmaatschappij vernomen dat, gezien ons voertuig nog rijvaardig is, er verder kunnen mee rijden tot maandag. Maandagvoormiddag zouden we ons dan moeten aanmelden in hun bureel van Nelspruit (ong. 60 km) om daar nogmaals een verklaring af te leggen, en het formulier met het dossiernummer te overhandigen.2

Al bij al is alles nog op zijn beste verlopen, en zoals het te zeggen met de woorden van die Duitse mädeln van deze morgen; “Es könnte schlimmer sein”. Normaal moesten we ons voor 17 uur aanmelden in vakantiedorp “Falconglen”, maar een telefoontje met de receptie stelt ons gerust dat we ons niet moeten opjutten en rustig tot 19 u de tijd hebben om ons aan te melden. Voor de geïnteresseerde toekomstige Afrikareizigers geven we hierbij de raadgeving om bij aankomst in Afrika onmiddellijk een reserve GSM in gang te zetten met een Afrikaans telefoonkaartje. In elke airport zijn er shops van MTN of van Vodacom.

IMG_4614

Tegen 18 uur (bijna zonsondergang) maken we onze opwachting aan de receptie van Falcon Glen. Moe en uitgeput worden we ontvangen door een superlieve Bonita, die samen met haar man Nicky dit vakantiedomein beheert. Na ons hachelijk verhaal smeekt Bonita ons om een tweede welkomstdrankje te nuttigen. Wij mogen onze intrek nemen in Chalet N° 11. Met alles erop en eraan, en paradijselijk ingeplant in de natuur. Vanuit ons livingraam kijken we op de hof van Eden. Hier zullen we wel de rust terugvinden na het hachelijk avontuur van “Vrijdag de dertiende”. En vanavond zetten we voor geen geld ter wereld nog geen stap naar buiten, ook al hebben we maar een ietsje-pietsje proviand mee van onderweg.

IMG_4620Onze Chalet N° 11. Drie slaapkamers en drie badkamers. Wie goesting heeft kan nog achterkomen voor een vijftal dagen.

IMG_4660Het sublieme zicht vanuit onze living.

 


Donderdag 12 Januari 2017. Aankomst in Johannesburg.

6Om 12u30 (11u30 Belgische tijd) zet onze piloot de Airbus A330 aan wal in het 27° warme Johannesburg. Na het uitchecken hebben we onze huurwagen op te halen. Vooraf ook een Afrikaans telefoon- en datakaartje ophalen bij de Vodacom shop in de airport. Onze VW Vivo staat reeds een paar uurtjes op ons te wachten maar dat zijn ze gewend bij die maatschappijen. Het ziet er een aangenaam karretje uit. Met een supergrote kofferruimte. Alhoewel we van dat laatste niet veel zullen kunnen profiteren. Ons plan om de eerste veertien dagen van onze trip in het gezelschap van vriend Herman Declercq te kunnen doorbrengen is een vijftal dagen geleden gecanceld. Herman heeft enkele dagen geleden een verkeerde beweging gemaakt, en hierbij zijn meniscus gescheurd. Zonde toch… We hadden zo veel mooie plannen voor die twee komende weken. We wensen je een geslaagde operatie Herman, en duimen voor een spoedig herstel.

P1180686Een foto van Herman uit ons album van 2016 die nu wel héél toepasselijk is. Jy mag moed nie verlies Herman!

We verlaten de airport alleen met ons tweetjes en ons VW vivootje. Niet echter vooraleer een kiekje gemaakt te hebben bij een leeuw die daar toevallig in de exithall rondsnuffelde.

2En nu op weg naar Guesthouse Natanja in Littleton op een tiental kilometer van Pretoria. Een rit van een klein uurtje. We haspelen het traag af, want dat links rijden moet weeral een beetje wennen en zo vlug mogelijk een automatisme worden. “Natanja” betekent “Geschenk van God”. Maar de ontvangst en in het bijzonder onze gastvrouw Esther zijn alles behalve een geschenk.  De reservering hebben we met haar zoon Johan gedaan, en zij begrijpt er niet veel van. Maar gezien Johan momenteel niet aanwezig is stellen we voor om alle regelingen morgenvroeg met hem te regelen. Esther geeft nog mee dat we een fijn restaurant kunnen vinden voor vanavond op slechts een paar kilometer van Natanja.

11Omdat we vanmiddag niets achter onze kiezen hadden trekken we reeds om 18u30 naar “Crawdaddy’s”, en het is inderdaad een prima adresje. We beleven er een gezellige avond.

10De combo van scampi’s en calamari zijn heerlijk en de witte Chardonnay van Finlayson mag er ook best wezen. Tegen de klok van 21 uur trekken we moe maar voldaan naar ons “Geschenk van God”.

Woensdag 11 januari 2017… Het is zo ver….. zooooo ver…

En weeral is de dag aangebroken, veel vlugger dan gedacht. Gisterenavond nog een “laatste avondmaal” met de ganse familie. Weliswaar met één uitzondering. Kleindochter Léonie is in Leuven de pannen van het dak aan het blokken, en dit naar aanleiding van de examens die eind deze week aanvangen. Ga er voor Léonie… nie plooien!!!

Deze voormiddag dan nog de laatste controles op paperassen en bagage. Ook nog wat afscheidstelefoontjes, en om 14 stipt staat onze taxidienst “2 drive 4 you” voor de deur. Gelukkig dat onze sympathieke driver (Mr Seyns) de binnensteegjes kent, want anders hadden we het nooit gehaald. Er is in Ternat een ongeval gebeurd en alles staat muurvast. Maar door de verschillende maneuvers van Mr Seyns  hebben we zelfs nog wat tijd over in Zaventem. We worden er ook direct ondergedompeld in ons komende Afrikaans avontuur. Er staat warempel een zebra aan onze check-in. Bij nader toezicht blijkt het een Vlaams trekpaard te zijn met Afrikaanse zebra-look.

1

De vlucht Brussel-Istanbul verloopt vlekkeloos. Maar eenmaal in de luchthaven van Atatürk Istanbul is het een ander paar mouwen. Er liggen nog pakken opgehoopte sneeuw op en rond verschillende landingsbanen, en het luchthavengebouw puilt uit van de mensenmassa. Her en der liggen honderden mensen te slapen op de vloer, op de banken, en zelfs in de toiletten. Een dergelijke kakofonie hebben wij nog nooit meegemaakt. Veel mensen verblijven hier al verschillende dagen, wachtend op een verbinding. Ik denk dat er geen enkel ras van de aardbol ontbreekt in die massa. Maar van politie- of securitycontrole; niets… nada. En dit een tiental dagen na een gruwelijke bomaanslag in Istanbul. Maar niet getreurd, onze vlucht naar Johannesburg staat aangemeld met slechts 50 minuten vertraging. Tussen de mensenmassa komen we alweer kennissen tegen (hoe kan het ook anders). Namelijk de eigenaars van Garage VW in Waregem, en ook Dirk Vyncke, de ceo van de gelijknamige ” onderneming van het jaar 2016″. Deze ontmoetingen met de bijhorende gesprekjes maken de wachttijd veel korter. Eenmaal in onze overvolle Airbus A330 gesjouwd trachten we ons voor de komende vlucht van ongeveer 10 uur mentaal op te peppen, en dit met het verstand op nul. Maar wat blijkt; bij het signaal dat iedereen aan boord is zijn er nog twee plaatsen vrij in de rij voor ons. Waarschijnlijk passagiers die op het laatste moment afgemeld hebben. Christian Devos heeft toen geen ogenblik getwijfeld. Onmiddellijk heb ik mij op één van die twee plaatsen genesteld. Zodoende heeft zowel Hilde als ikzelf de ganse vlucht twee stoelen ter beschikking. Een grote luxe als je ‘t mij vraagt. Goede nacht!