{"id":5513,"date":"2014-02-17T17:35:12","date_gmt":"2014-02-17T16:35:12","guid":{"rendered":"http:\/\/www.christiandevos.be\/?p=5513"},"modified":"2014-03-25T07:31:51","modified_gmt":"2014-03-25T06:31:51","slug":"vrijdag-14-februari-van-calitzdorp-naar-robertson-230-km","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.christiandevos.be\/?p=5513","title":{"rendered":"Vrijdag 14 Februari. Van Calitzdorp naar Robertson (230 km)"},"content":{"rendered":"
\"Ons<\/a>
Ons terrasje bij “Soeterus” in Calitzdorp.<\/figcaption><\/figure>\n

Ontbijt om 8 uur, en wat raadt je? Er liggen Valentijngeschenkjes op de ontbijttafel. Geldbeugeltjes met liefdesspreuken, rode snoepjes in de vorm van een hartje, en zelfs een klein braadpannetje. Wat dit laatste met Valentijn te doen heeft mag Joost weten, maar ’t is alvast de geste die telt.<\/p>\n

\"Tijd<\/a>
Tijd voor de afscheidsfoto…<\/figcaption><\/figure>\n
\"Een<\/a>
Een ludiek gebedje voor Sint Valentijn.<\/figcaption><\/figure>\n

Tegen 9 u kunnen we de afscheidsfoto maken en rijden we naar de andere kant van het dorp, waar we een afspraak hebben met artieste Marinda Combrinck, de dame die een paar jaar geleden het “hanengevecht” van Emile Claus herschilderde en verleden jaar “de tuinman” van diezelfde Claus. Ze ontvangt ons hartelijk in haar atelier en ze vertelt over haar plannen en haar komende exposities.<\/p>\n

\"Marinda<\/a>
Marinda begroet Hilde.<\/figcaption><\/figure>\n

Onze aandacht wordt getrokken door een schilderijtje met het portret van Jean Creil, de koster van Calitzdorp. De man die elke avond om 18 uur een orgelrecitalletje ten beste gaf maar die een paar maand geleden verdwenen is naar andere oorden.<\/p>\n

\"De<\/a>
Jean Creil, de voormalige koster van Calitzdorp.<\/figcaption><\/figure>\n
\"Marinda<\/a>
Marinda met een van haar pin-ups.<\/figcaption><\/figure>\n

Een half uurtje later zijn we weeral onderweg en nog iets later maken we een stop, ditmaal in het kleine stadje Ladysmith. Het mooie witte kerkje is al meer dan tien jaar omgebouwd tot museum.<\/p>\n

\"Het<\/a>
Het witte museumkerkje van Ladysmith.<\/figcaption><\/figure>\n
\"In<\/a>
In het kerkje; een oude lijkwagen anno 1920.<\/figcaption><\/figure>\n

Recht tegenover het kerkje staat een huisje met een grote tuin vol rariteiten. Je kunt er niet naast kijken, want er groeit een fiets in \u00e9\u00e9n van de bomen.<\/p>\n

\"Er<\/a>
Er groeit een fiets in de bomen…<\/figcaption><\/figure>\n
\"Een<\/a>
Een tuin vol rariteiten.<\/figcaption><\/figure>\n

We lopen door de tuin die vol staat met landbouwmachines, werktuigen en andere karren. Op sommige van die zonderlinge machines hangt een plaatje met uitleg, en dat is in vele gevallen wel nodig.<\/p>\n

\"Zonderlinge<\/a>
Zonderlinge toestellen.<\/figcaption><\/figure>\n

Intussen is de zonderlinge bewoner Charel in zijn deuropening komen staan. \u00a0Hij nodigt ons uit om ook binnen een kijkje te nemen. We moeten ons naar binnen wringen, want \u00a0hier staat alles propvol met de meest ondenkbare toestanden. Mijn oog valt op een handgemaakte \u00e9\u00e9nsnarige beschilderde gitaar. Ze is vervaardigd uit een blikken doos en een beschilderde houten plank. Onze Charel dist een heel verhaal op over dit zonderling instrument.<\/p>\n

\"Charel<\/a>
Charel met de unieke beschilderde guitaar.<\/figcaption><\/figure>\n
\"De<\/a>
De beschrijving van het instrument…<\/figcaption><\/figure>\n

Dergelijke eensnarige gitaren werden bij de San (Afrikaanse stam) gebruikt om een soort dans op te fleuren. Voor normaal gebruik kunnen er ook vier snaren opgespannen worden.Bij ons eerste bezoek aan Zuid-Afrika in 1999 heb ik een gitaar gekocht voor kleinzoon Emile (toen 6 jaar), en deze was eveneens gemaakt van een blikken doos. Onze intussen grote Emile koestert nog steeds dat instrument, dus ik vind dat hij na 15 jaar wel een vervolg verdient. Charel neemt afscheid van zijn geliefde gitaar en ik trek ermee op. Hilde heeft wel een probleem; hoe gaan wij alles meezeulen op onze terugvlucht. Maar dat zijn mij zorgen voor morgen…<\/p>\n

\"Emile's<\/a>
Me and Emile’s guitar…<\/figcaption><\/figure>\n

Saluu Charel, we moeten dringend verder. We rijden een vijftigtal kilometer op de route 62, en tegen de tijd dat de eentonigheid begint door te wegen komen we aan \u2026 Ronnies sex shop. Een drank- en eetstalletje uitgebaat door wie anders dan Ronnie. Oorspronkelijk was het Ronnies Shop maar enkele kapoenen hebben de nacht voor de opening van de afspanning het woordje “sex” bijgeschilderd op de muur.<\/p>\n

\"RONNIES<\/a>
RONNIES sex SHOP<\/figcaption><\/figure>\n

Door dat ene bijkomende woordje werd de keet een succes van jewelste. Volle bussen hielden hier oponthoud, motorclubs maakten er hun ontmoetingsplaats, vermoeide toeristen kwamen hier hun dorst lessen. En de naam bracht velen onder hen op andere gedachten. Eentje begon met haar b\u00e9haatje aan het plafond te hangen, en de weg was ge\u00ebffend voor honderden van die dingetjes. Alsof het nog niet genoeg was begonnen de hete dames ook hun slipjes aan het plafond te spelden. En Ronnie\u2026 die zag dat het goed was. Uiteraard liet hij begaan, en intussen kent gans Zuid-Afrika Ronnies sex shop.<\/p>\n

\"Honderden<\/a>
Honderden soutiennekes…<\/figcaption><\/figure>\n
\"Ze<\/a>
Ze kunnen ze niet vlug genoeg opspelden…<\/figcaption><\/figure>\n
\"En<\/a>
En Ronnie…<\/figcaption><\/figure>\n
\"Ronnie<\/a>
Ronnie liet maar begaan…<\/figcaption><\/figure>\n

In een aanpalend rustsalonneke zijn de muren met graffiti bekladderd; dit is misschien de ideale plek voor een Valentijns fotosessie met de drie verliefde koppels.<\/p>\n

\"Dominique<\/a>
Dominique en Luc,<\/figcaption><\/figure>\n
\"Taanteke<\/a>
Taanteke en Guy,<\/figcaption><\/figure>\n
\"Hilde<\/a>
Hilde en Christian.<\/figcaption><\/figure>\n

Vijftig kilometer verder in Montagu moet er volgens insiders een geweldig pannenkoekenhuisje zijn. Op het eerste gezicht niet te vinden, maar naar gewoonte geven we niet op en vragen aan een voorbijganger. Nooit van pannenkoeken gehoord.<\/p>\n

\"Kan<\/a>
Kan dit het pannekoekenhuisie zijn?<\/figcaption><\/figure>\n

Dominique’s langverwachte pannekoekendroom valt eens te meer in duigen, en we verhelpen ons met een pizza op het terras van een Italiaans zaakje. \u00a0Ook nie mis. Over Ashton gaat hen nu naar Robertson, doch niet zonder eerst nog de Kochmanskloof te passeren.<\/p>\n

\"De<\/a>
De Kochmanskloof. Prachtige rotsformatie.<\/figcaption><\/figure>\n
\"Tunnel<\/a>
Tunnel door de Kochmanskloof.<\/figcaption><\/figure>\n

Nu nog 20 kilometer te gaan en we bereiken Robertson, de wijnstad waar Luc en Hilde Uytenhove hun prachtige B&B Ballinderry uitbaten. Wijzelf waren hier al een viertal keren en we hebben een groot respect voor zowel de kookkunsten van Hilde als de hoffelijkheid van gastheer Luc.<\/p>\n

\"De<\/a>
De Ballinderry; grote klasse !<\/figcaption><\/figure>\n

Ook ditmaal worden we hartelijk onthaald door Luc en Hilde, en voor we het beseffen staat het ganse gezelschap al verenigd met een glaasje bubbels.<\/p>\n

\"Gezellige<\/a>
Gezellige welkomstbubbels…<\/figcaption><\/figure>\n

Hilde (van Luc) heeft ons een echt feestmaal voorbereid; het is tenandere niet alle dagen \u00a0Valentijn. We krijgen als voorgerecht drie tomaatbereidingen met mozzarella. De hoofdschotel is een Cocq-au-vin \u00e0 la fa\u00e7on de Hilde en als dessert een heerlijke sabayon met verschillende soorten rood fruit. Meer dan voldaan en vermoeid van deze drukke dag trekken we rond 22u 30 naar onze bedstee.<\/p>\n

\"Tomaten<\/a>
Tomaten op 3 verschillende wijzen, mozzarella en een sabayonbolletje…<\/figcaption><\/figure>\n
\"De<\/a>
De wijnkenners aan het kiezen…<\/figcaption><\/figure>\n
\"Cocq-au-vin<\/a>
Cocq-au-vin op zijn Hilde’s…<\/figcaption><\/figure>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ontbijt om 8 uur, en wat raadt je? Er liggen Valentijngeschenkjes op de ontbijttafel. Geldbeugeltjes met liefdesspreuken, rode snoepjes in de vorm van een hartje, en zelfs een klein braadpannetje. Wat dit laatste met Valentijn te doen heeft mag Joost weten, maar ’t is alvast de geste die telt. Tegen 9 u kunnen we de … Verder lezen Vrijdag 14 Februari. Van Calitzdorp naar Robertson (230 km)<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5513"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5513"}],"version-history":[{"count":19,"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5513\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5566,"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5513\/revisions\/5566"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5513"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5513"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.christiandevos.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5513"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}